ημιτελη προτζεκτ

ολα σημερα κυλανε αργα,
παιρνουν τον χρονο τους, σιγοβραζουν και
γινονται νοστιμα.
ετσι να σκεφτομαι, μηπως αυτη ειναι η ουσια
των πραγματων;
ολα σε σιγανη φωτια, τα συστατικα να σταλαζουν
τις γευσεις τους απαλα, ηρεμα
κομπο κομπο να λυνεται η καρδια
να ανοιγει τα φυλλα της,
να επουλωνει τις ρωγμες.

ειναι και τα δεντρα εξω απο το παραθυρο,
αυτη η βροχη και ο χειμωνας που
δισταζει αλλα ερχεται.
παντα να μας αποκαλυπτει οσα κρυβαμε καλα
τις μερες της ζεστης εξωστρεφειας.
οταν καναμε πως δεν ξεραμε πως τα σπιτια μας
κουβαλανε οσα δεν λεμε,
κρατανε σφιχτα τις απουσιες
και τις παρουσιες περασμενων και μελλοντικων ποθων.

δεν ειμαι θλιμμενη
δεν ειμαι χαρουμενη
στωικα υπομενω τις στιγμες
με μικρες και μεγαλες εκρηξεις
να με διαψευδουν.

σημερα βιωνω μια υπεροχα θλιβερη απραξια
σαν να με καταπιε το συννεφο που αιωρουταν
απροσεχτα πανω απο το κεφαλι μου και
ξεμεινα απο πλανα διαφυγης.

μενει μονο το πραγματικο, χωρις κεφαλαιο π.
ενα μικρο π, ισα να χωραει τον χειμωνα που
μας αναλογει.


 

τρυπες

αφου
οταν σε βλεπω
η χρυση αυγη παυει να υπαρχει
τα καγκελα εξω απτη βουλη χανονται
και οι τουριστες ταιζουν παλι, ανεμελα, τα περιστερια.

οι φιλες μου εχουν ξανα λεφτα για θερμανση
και κανεις δεν απολυεται.

αφου
οταν σε βλεπω
ανθιζουν μικρα κοκκινα ανθη μεσα μου
και ολα ειναι σ ω σ τ α .

οι λεξεις αποκτουν το πραγματικο τους νοημα
και τα τραγουδια εχουν κατι να πουν.

ετσι λοιπον
εγω
θα περιμενω
ωσπου να θυμηθεις
θα περιμενω...

ships w/sails

Well you asked how much I love you
Why do ships with sails love the wind?
And will I be thinking of you
Will I ever pass this way again
I'll be returning some day
Until then, please don't ask me my direction
Let my tracks be buried in the sea
'Cause to wander is my infection
'Till the four winds bring you back to me
Don't count your memories
Think of me as just a dream
Just like this melody, I sing

12.11.12

                                                     Throw your pain in the river
                                                     Throw your pain in the river
                                                     Leave your pain in the river
                                                     To be washed away slow

i want to hold your hand

Οταν περπαταω μιλαω σιωπηλα στα βηματα μου,

καταγραφοντας ανεπαισθητα τους δρομους

στο μνημονικο τους.

Κιτρινα τα φωτα της νυχτας στη μητροπολη

που συνηθισα τοσο που σχεδον αγαπαω.

Να λιωνουν τα ονειρα στην αθηνας, στην ομονοια,

μπενακη, εξαρχεια.

Τοσο λιγοι δρομοι, τοσες πολλες ιστοριες.

Τιποτα δεν εμαθα τοσα χρονια.

Ακομα χανω και ψαχνω παρομοιες αιτιες,

θανατου, ερωτα, διεκδικησης,

αναρμοστων θλιψεων.

Να συνηθιζεις τοσο και αυτο να ειναι ηαγαπη.

Να σε βλεπω απο απεναντι να πλησιαζεις

και να ειμαι σιγουρη πως εσυ εισαι εσυ.

Και να χαμογελαω...

9.11.12

αναμοχλευοντας ηλιοτροπια

μυριζεις χωμα μουσκεμενο απο βροχη
και μου λειπει η υγρασια σου.

απ'το κακο στο χειροτερο

αυτη η ζεστη δεν θα τελειωσει ποτε
ειναι το αιμα που ανεβαζει τις θερμοκρασιες,
φαινεται.

το σωμα μου, που και που, τρεμει
απο την αδυναμια αντιδρασης.

φοβαμαι
λυπαμαι
αδυνατω
αντεχω(;)
νοσταλγω

κυλαει αιμα στους δρομους αυτες τις μερες
και τα χερια μου ειναι πολυ κοντα να διωξουν το κακο.

η πολη με σπαραζει
αφηνει υπολοιπα θλιβερα κατω απ'τα βλεφαρα μου
βγαζει στο δρομο νυχια, μαχαιρια, δοντια
που ανοιγουν πληγες
απο παλια βαθια χαραγμενες.

τα συνορα κλεινουν και τα συρματοπλεγματα τους
κοβουν λεπιδωτα τα σωματα μας σε ολα τα πιθανα σημεια.

απομενουν απο μας καρδιες να χτυπανε
και ματια ορθανοιχτα.

τα ονειρα μου πια δεν μου δινουν ελπιδες
μονο βιαιες αναμοχλευσης του υποσυνειδητου,
βλοσυρες συμβολικοποιησεις απτου φοβου...

ετσι

μουσικουλα

σημειωσεις προχειρες

Γεμισαμε τοσο απο αγαπη, ειπαμε,
που βγαλαμε λιγη σε ενα πιατακι για τα αδεσποτα.

ρωγμες εξωστρεφεις ή πεφτοντας μεσα σε κατι που μοιαζει με k-hole

δεν μπορω να ξεφυγω
απο την εμφυλη θεση μου

μεσα μου
εχω αναγκη

να μου μιλας
να σε ακουω

οταν κλαις
να σε αγκαλιαζω

το θηλυ και το ιερο
ενα βιβλιο
που ποτε δε διαβασα

η μητροτητα
ως τρωτοτητα
ως τροπος του γιγνεσθαι
ανθρωπινο ον.

να ζωγραφιζεις με αχνες ανασες
το περιγραμμα μου
να μπορω να υπαρχω.

αναθυμιασεις

εξαυλωνομαι

καπνος υγρος

αναγκη
εχω
να
εξαυλωνομαι
που
και
που
μεσα
απο
χαδια
χαδια
χαδια

υπαρχει αληθεια
ΜΙΑ
εμφυλη θεση;

ετσι απλα

φθινοπωριαζει
και
δεν μας σωζει τιποτα....

κατι διαβαζα...

"Oχι, σοβαρα τωρα, η ευτυχια, αυτη η συγκεχυμενη κατασταση, αυτη η ανεφικτη συγκλιση των παραλληλων της πεψης χωρις καουρα και του ικανοποιημενου εγωισμου χωρις τυψεις, εξακολουθει να μοιαζει, για μενα που ανηκω στην οδυνηρη ταξη των θλιμμενων ανυσηχων που αναμενουν αιωνιως μια εκρηξη ή ενα θαυμα, ενα πραγμα τοσο αφηρημενο και περιεργο οσο η αθωωτητα, η δικαιοσυνη, η τιμη, εννοιες μεγαλοσχημες, βαθιες και εντελει κενες, που η οικογενεια, το σχολειο, η κατηχηση και το κρατος μου ειχαν επιβαλλει με επισημοτητα για να με δαμασουν καλυτερα, γι ανα καταπνιξουν, αν το μπορω να το πω ετσι, ηδη απο το αυγο καθε επιθυμια μου για διαμαρτυρια και εξεγερση. Αυτο που απαιτουν οι αλλοι απο εμας, ξερετε, ειναι να μην τους αμφισβητουμε, να μην ταραζουμε τις μικροσκοπικες ζωουλες τους, καλαφατισμενες εναντια στην απελπισια και την ελπιδα, να μη σπασουμε τα ενυδρεια με τα βουβα τους ψαρια που πλεουν στο λιμνασμενο νερο της καθημερινοτητας, φωτισμενης ξαφνου απο την υπνοβατικη λαμπα που ονομαζουμε αρετη και αποτελειται απλως, οταν την παρατηρησουμε απο κοντα, απο την χλιαρη απουσια φιλοδοξιας"
στου διαολου τη μανα, antonio lobo antounes, σ.140.

τα παραμυθια δεν ειναι αληθεια αλλα τουλαχιστον δεν ειναι ψεματα

πεταει γυρω μου
μια ευτυχια ευθραυστη σαν φτερα πεταλουδας
κι εγω λαμπα πυρακτωμενη
απο την ιδια της τη θερμοτητα
στεκω μετεωρη.

γυρω γυρω μονο νυχτα.

και τοσοι ανθρωποι
σ'αυτην την πολη.
τι κανουν τοσοι ανθρωποι
σ'αυτην την πολη;

χανω τον ειρμο μου και
οταν τον ξαναβρισκω
μ'εχουν ηδη ξεβρασει
τα κυμματα σε χιλιες 2 αλλες παραλιες

(ψεμματα.
οι παραλιες δεν ειναι
ποτε τοσο αλλες, ουτε 1000 δυο οσο
θελω να πιστευω)

σαν ψεμματα τα βλεφαρα σου
κατω απο τα χειλη μου.
τα χειλη μου,
το προσωπο μου.
ξερεις αληθεια
ποσο αγαπαω το προσωπο μου;
θα μπορουσα να περναω ωρες ατελειωτες
ψηλαφωντας το προσωπο μου.
αγγιζοντας γωνιες.
παρυφες,
κοιλαδες,
γραμμες,
καμπυλες
ποικιλα σχηματα
ασφαλτοστρωμενα
τεμαχισμενα αβολα
μα με τοση χαρη.


μα πανω απ'ολα τα βλεφαρα σου
ξορκιζουν πληγες παλιες
και υποσχονται πληγες νεες.
σαν να μην εμαθα ποτε
σαν να μην θελησα να μαθω.

επαναληψη
επαναληψη

η ζωη δεν ειναι κυκλος
δεν εχει καν σαφες σχημα.

αν ησουν κοριτσι
θα σου αφιερωνα στιχους
ηχους
καρδιακους γλωσσοδετες
κι εσυ
ισως
με ερωτευουσουν για αυτο.

(με τα αγορια ισως
δεν λειτουργει καλα
αυτη η φ(ν)ορμα)

η μελαγχολια εμποδιζει την πεινα.
τυλιζει τα σωθικα με μια διαφανη ζελατινα,
αποτρεποντας τις συσπασεις
διαστολη συστολη τελος
και η καρδια δεν μπορει πια
να στειλει αιμα στα δαχτυλα να αφουγκραστουν
το πολυτιμο δερμα.
καμια αισθηση
αφη
ακοη
οραση
οσφρηση
γευση
σαν χαλασμενη τηλεοραση.


να με θελεις χωρις προσδοκιες
μου ειπε καποτε ενα παλυρριακο κυμα
κι εγω προσπαθησα αληθεια
προσπαθησα πολυ
μεχρι που τσακιστηκα
στα βραχια της προσδοκομενης πληρωσης
μιας, αναμφιβολα απροστατευτης, επιθυμιας.


αποψε το κρεβατι μου
μοιαζει με πατο πηγαδιου.
τα νερα ειναι ζεστα, επιπλεω
απαλα
αηχα
και απο το στρογγυλο ανοιγμα ενας ουρανος
υποσχεται παλλινδρομουντες κομητες
για αναριθμητες ενδοατμοσφαιρικες εκρηξεις.

αναθυμη(α)σεις

οτι κι αν κανω
αυτο το τραγουδι
ακομα μου θυμιζει τις πρωτες φορες
που
σε συναντουσα.
 

βαριες κουβεντες

εχω χασει την ικανοτητα της εκστασης.

υλικα αυτοαναφλεξης

η πολη ειναι εδω
ξανα
μεσα μου
γυρω μου
αδυσωπητα
οικεια
τρυφερα
το καθε μου κυτταρο
διεισδυεται απο την
οσμη, τον
ηχο, τον
αποηχο.
και το απολαμβανω
σαν να ξαπλωνω ανασκελα
με το κεφαλι να ακουμπαει εναν γκρεμο.

ιλλιγγειωδεις ερωτες.
τα χερια
τα ποδια
χαραγμενα
το ονομα μου
πανω σου.

ακομα ακουω
την μαμα μου
να μιλαει στο βαθος
εκφεροντας
μη νοηματο-δομησιμες
εμμονες
αγαπης
απωλειας
μνημης σκοροφαγωμενης
λειψης.
μονο τα ματια της βλεπουν.
μονο τα αυτια της ακουνε
εμενα.

εμενα.

εμενα μου αξιζει
αυτη η πολη
(και καθε πολη)
σαν να ξυνω μια πληγη
μονο και μονο
για την αρμονια του πονου
που τη συνοδευει.

Οι portishead με πληγώνουν ή σκόρπιες αναλύσεις για να μην γίνω ξανά (ή επειδή τώρα ξέρω γιατί ήμουν) μια καταθλιπτική έφηβη.

Βρίσκομαι σε αυτό το νησί ένα μήνα τώρα. Τόσος πολύς είναι ο μήνας που ένα βράδυ ένιωσα τα
όρια του συμβολικού και του πραγματικού να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ματώσουν,
γραπώνοντας, τους αστραγάλους μου, την ώρα που ανέμελα και αγχωμένα, ποδηλατούσα δίπλα στο
πλατύ πεζοδρόμιο. Τον γνωστό δρόμο που σε βγάζει απ’ την πλατεία.

Έχει κατακάτσει μια έχθρα. Μια έχθρα και μια συναισθηματική επιφυλακτικότητα.

Τι σημαίνει αγαπάω στα πλαίσια μιας πυρηνικής οικογένειας; Τι αγαπάω; Ποιο κομμάτι; Ποιο
κομμάτι πετάω, δεν βλέπω, αποκλείω για να μπορώ να αγαπάω; Ποιο είναι το πραγματικό νόημα
αυτής της αγάπης; Δηλαδή, σε τι εξυπηρετεί;

Στο πλαίσιο της δικής μου πυρηνικής οικογένειας οι άνθρωποι μένουν μαζί, αντιπροσωπεύοντας
διαφορετικές γενιές, με το αναπαραγωγικό ζευγάρι στο κέντρο. Αυτό το ζευγάρι μοιράζετε τα
σκήπτρα της ικανότητας. Οι νεότεροι και οι γηραιότερες είτε «προσπαθούν να» είτε «δεν μπορούν
πια να». Οι κάτοικοι των δυο αυτών θέσεων μοιράζονται μια υποτίμηση και μια καθοδήγηση. Μια
περίθαλψη και έναν έλεγχο. Μια ανευθυνότητα η οποία, την ίδια στιγμή που τις κάνει μέτοχες της
φροντίδας την ίδια στιγμή τις θέτει υπό επιτήρηση λόγω ανικανότητας ή καλύτερα ελλιπούς
ικανότητας. Αυτή είναι και η στόχευση αυτού του μοντέλου συνύπαρξης και κοινωνικής
οργάνωσης άλλωστε. Να ανατρέφει τη νέα γενιά και να γηροκομεί την προηγούμενη. Με όλα τα
κοινωνικά συμφραζόμενα που φέρουν μαζί τους αυτές οι λέξεις. Ενίοτε, βέβαια, το αναπαραγωγικό
ζευγάρι στην κορυφή του τριγώνου, θεωρώντας εαυτόν ικανό και χρήσιμο, παρεξηγεί τη θέση του
θεωρώντας την την καλύτερη δυνατή και για τους υπόλοιπους. Επικροτεί ή κατακρίνει, οριοθετεί,
επαληθεύει, επιμερίζει. Και οι υπόλοιποι τι κάνουν;

Η πυρινική οικογένεια δίνει (και) έναν τόπο ο οποίος είναι πάντα εκεί. Είναι με την πιο
κυριολεκτική έννοια της λέξης. Αναρωτιέμαι που είναι τα όρια αυτής της κυριολεξίας. Τα κομμάτια
του σχεσιακού συστήματος κάτι δίνουν και κάτι παίρνουν. Οι υπόλοιποι κάνουν ότι μπορούν για να
συγκρατήσουν τις τάσεις διάλυσης του συστήματος προς χάριν αυτής της συναισθηματικής,
ακρωτηριαστικής μεν, αλλά πάντα ασφάλειας. Το κάθε φορά αναπαραγωγικό ζευγάρι δίνει
ασφάλεια με αντάλλαγμα τη δική του μελλοντική εξασφάλιση κ.ο.κ. Και είναι μεγάλη υπόθεση
αυτή η ασφάλεια. Όλες και όλοι υποκύπτουμε κάθε φορά και με παρόμοιο, κάθε φορά και με
διαφορετικό τρόπο. Κυρίως τις στιγμές που αναιρούμε λεκτικά αυτό που ήδη διαπράτουμε αθόρυβα
μα φανερά.

Το αναπαραγωγικό ζευγάρι (ή μοντέλο) αντλεί την σταθερότητα της ύπαρξης του από την γενιά
που πέρασε αλλά ζει ακόμα δίπλα και από τη γενιά που ήρθε και χρειάζεται φροντίδα. Σκεφτομαι,
αν σπαει το μοντελο της πυρινικης οικογενειας σπαει και η αναγκη υπαρξης του ζευγαριου, όχι πια
αναπαραγωγικου τεκνοποιητικα αλλα κρατοντας ολο το υπολοιπο ανα-παραγωγικο πλαισιο;
Περα απο τις σχεσεις αλληλοβοηθειας απο τι αλλο εξαρταται αυτη η συνυπαρξη;

Είδα ένα παραμύθι. Το έχω ξαναδεί, το έχω διαβάσει, μου το έχουν αφηγηθεί. Λέει για το πως τα
παιδιά πρέπει να μαθαίνουν κι άλλα πράγματα από αυτά που τους λένε οι γονείς τους. Και το δεν
ήξερα, δεν με έμαθε κανείς, είναι φτηνή δικαιολογία.

σαν να μη περασε μια μερα

το σεξ της μιας βραδιας
αφηνει ενα κενο στο στομαχι.

σ'αυτο το κενο ειμαι βαθια εθισμενη.

αποτυχημενη ερωτικη εξομολογηση

η αληθεια ειναι οτι μου λειπεις.
σαν να εμεινε κατι μισο, ανολοκληρωτο νιωθω.
σαν να μην υπηρξαν ποτε λογοι για να φυγω.
μα γιατι μ'αφησες να φυγω;
πως αλλιως θα μου πεις.
αλλωστε εφυγα αμεσως μετα τη στιγμη που προσπαθησες
να με κρατησεις πιο γερα.
σαν να ξερω μοναχα απο φυγη.

παντα το καινουργιο να με συνεπαιρνει.
ολο αρχη αρχη αρχη
γιατι ο φοβος του να ζησω μαζι ειναι μεγαλος.
ποια απωλεια;
ποιο τελος;
ουτε λογια
ουτε λουλουδια
ουτε πρωινα ξυπνηματα.

μηδαμινες ικανοτητες πλοηγησης.
παλι φευγια ονειρευομαι
αλλα δεν μελαγχολω
οριζω οριζοντες.

αν μπορουσες να καταλαβεις την αναγκη μου
να ειμαι παντα οπουδηποτε αλλου απο το παρον
θα ερχοσουν και θα φευγες
θα μου ελειπες και θα σ'εψαχνα.
θα φοραγες πιο συχνα τα ροζ πουπουλα
που σου ειχα χαρισει,
να ανεμιζα(μ)νε δηθεν ανεμελα
πανω απο τις δυσπροσιτες σου κα τα κρυ μνι σεις.